tag:blogger.com,1999:blog-55789252378324843512011-07-07T17:41:57.698-07:00Cenk Durakhttp://www.blogger.com/profile/07784184965014526709noreply@blogger.comBlogger11100tag:blogger.com,1999:blog-5578925237832484351.post-40692057699765014462009-10-07T05:04:00.000-07:002009-10-07T09:49:52.984-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_BnFc2TerBz4/SszGn6_YvzI/AAAAAAAAAAM/u_5VjDgxDb8/s1600-h/deniz01.jpg"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer; width: 214px; height: 320px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_BnFc2TerBz4/SszGn6_YvzI/AAAAAAAAAAM/u_5VjDgxDb8/s320/deniz01.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5389901243207958322" border="0" /></a><br />3.5 yaşındaki oğlumuzu anaokuluna göndermeye karar verdiğimizde çok doğru bir iş yaptığımızı düşündük. Oğlumuza o kadar güvendik ki , okul öncesi oryantasyon derslerine gitmek yerine tatilimizi değerlendirdik.<br /><br />Bizimle birlikte geçirdiği 15 günlük tatilin sonunda Pazartesi sabahı hepimiz heyecanla okulun kapısına dayandık. İlk giden bizdik ve öğretmenleri ile tanışma , sohbet etme fırsatımız oldu. Yavaş yavaş veliler çocuklarını bırakmaya geldiklerinde , huysuzlanıp gözyaşı döken çocuklara bizde elimizden geldiğince yardımcı olmaya çalıştık.<br /><br />Oğlumuz Deniz, ilk günün heyecanı mıdır bilinmez, son derece aktif , uyumlu ve önder bir kişilik sergiledi.<br /><br />Hepimiz hayret, sevinç ve gurur içerisindeydik. Bizim oğlumuz kimselere benzemiyor ilk dakikadan fazlasıyla uyum sağlıyordu.<br /><br />İlk iki günün sonunda yavaş yavaş bazı belirtiler göstermeye başladı. Sınıfta hareketsiz (<span style="font-style: italic;">dilediğince koşup oynayamadığı, ortalığı karıştıramadığı</span>) vakit geçiriyor olması , öğretmenleri ile diyalog kurmakta zorlanması yada öğretmenlerin ona her istediği zaman her istediğini yapamayacağını söylemesi problemin başlangıcı oldu.<br /><br />Bir iki gün daha alışır avuntusu ile ağlamasına , kapris yapmasına karar verdim. Ama öğretmenlerinin ilgisizliği (<span style="font-style: italic;"> belki de aldıkları eğitimde çocuğu yıpratıncaya kadar ağlatmak maddesi vardı</span>) sonunda aynı okula bağlı diğer semtteki anaokuluna yatay ve dikey geçiş yaptık.<br /><br />Denemek için 09:00 - 13:00 saatleri arasında okulda kalmasına karar verildi. Ağlama krizine girer de durdurulamazsa diye bize göremeyeceği bir mevkide sipere yatılıp, nöbet tutuldu.<br /><br />Dakika başı ağlıyor mu diye öğretmenlere soruldu, ulaşılamıyorsa telefon edildi.<br /><br />Pazartesi gününden beri Deniz'in durumunda bir değişiklik olmadı. Bu semtte bulunan okul diğerine göre daha fazla profesyonel eleman barındırdığı ve öğretmenlerin ilgisi 2-3 katı fazla olduğu için , onların dediklerine harfiyen uyuldu.<br /><br />Bugün Çarşamba ve durumda bir gelişme yok gibi görünüyor. Olaya el koymak bir baba olarak sorunu çözmüş olmak ve herşeyden önemlisi oğlumun yaşadıklarını gözlemlemek adına bugün okula onu ben götürdüm.<br /><br />Okul kapısına kadar süren araba yolculuğunda vaat ettiğim oyuncakların haddi hesabı olmamasına karşın oğlumun yumuşaması 3 dakika kadardı.<br /><br />"<span style="font-weight: bold;">Okula gidelim ama 3 dakika sonra çıkalım</span>" diyordu. Böylece hem beni kırmamış okula gitmiş hemde oyuncakları haketmiş olacaktı.<br /><br />Binbir dil döküldü ancak yetmedi ve yine ağlayarak içeriye girdi. Ben yine tam siper mevzideki yerimi aldım, sigaraları birbirine eklemeye başladım.<br /><br />Arada bir gidip soruyordum ne oldu diye ;<br />"<span style="font-weight: bold;">Sakinleşti, artık ağlamıyor</span>" yanıtını alıyordum. Ancak Etkinlik saat geldiğinde binadan çıkarlarken bizimki yine ağlıyordu. Hem uzakta durup ona görünmemem gerekiyordu hemde ağlamasına , gözyaşlarına tahammül edebilmem.<br /><br />Sıkıntılı geçen bir saatin sonunda ağlayarak geldi öğretmeni ile birlikte yanıma. Sakinleşti, yumuşadı, sarıldı, öptü, kokladı.<br />Ödülünü istedi.<br />Dünyaları istese vermeye hazır olan ben "<span style="font-weight: bold;">olmaz , sen sözünü tutmadın</span>" dedim.<br />Sanki hepimiz verdiğimiz tüm sözleri tutuyormuşuz gibi.<br /><br />Sonuçta verdiğimiz karar hergün 10:30 - 12:30 arasında okula gitmesi.<br />Umarım <span style="font-weight: bold;">Cehennem Haftası</span> hem oğlumu hem bizi yıpratmadan geçer.<br /><br />Yada bu senelik okul faaliyeti bizim için biter.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5578925237832484351-4069205769976501446?l=babalarveogullari.blogspot.com' alt='' /></div>Cenk Durakhttp://www.blogger.com/profile/07784184965014526709noreply@blogger.com0